Jorgen's view

Πώς σείει τη σάρκα μου το ημίγλυκο μπάσο της εσωτερικής μου φωνής... Πώς θρυμματίζει τον σκελετό ενός χαρακτήρα μια μόνο ιδέα... Και ποτέ παύει να ετεροκαθορίζει εαυτόν μια συνείδηση εκβιασμένη; Εκβιασμοί δίχως δράστη δίχως χρήματα αθώοι συναισθηματισμοί μεταμφιεσμένοι. Συνομωσία δίχως τέρμα μια επερχόμενη απειλή που αργεί να 'ρθει. Νευροδιαβιβαστές αγγελιαφόροι πρώιμοι της δίκης τη σφύρα να κροτούν δε μάθαν. Παρεισφρέουσες σπιθαμές λογικής προσπαθούν να διασώσουν ότι δεν ισοπεδώθηκε ακόμα. Ταυτότητες μπερδεμένες στα μύρια συρτάρια του εγκεφάλου μου. Ατίθασο νιάτο φιλοξενούμενο από ενήλικα ανίατο. Ανόητοι συνειρμοί θαρρείς ήσαν πάλι οι λέξεις που αντηχούν ακόμα στις αγιάτρευτες πληγές μου. Και αυτές που δεν γινήκαν ακόμα με καυτό λάδι πασπαλίζω για να βεβαιωθώ μονάχα πως δεν θα φταίει άλλος.

Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Δυο κούκοι μαζί, δεν φέρνουν την άνοιξη. Μια πρόσκαιρα καλή συντροφιά δεν είναι η άνοιξη. Άνοιξη είναι να ανοίγουν οι αισθήσεις σου, το πνεύμα σου, η ψυχή σου. Άνοιξη δεν είναι να προσπαθείς να τις ανοίγεις. Η άνοιξη δεν είναι μια εποχή για όλους. Υπήρξαν άνθρωποι στους οποίους ανοίχτηκες την άνοιξη, μα οι ίδιοι δεν ανοίχτηκαν. Δεν ανοίχτηκαν ούτε το καλοκαίρι. Ζήσαν, ζουν και θα εξακολουθήσουν να ζουν στον βαρύ χειμώνα όπου φέρουν την ύπαρξή τους. Κι ας χρειάζονται βοήθεια. Κι ας μη τη ζητούν. Αν μπορείς σώσε έναν άνθρωπο σε αυτόν τον κόσμο. Κι ας μην είναι φίλος. Κι ας μην είναι αίμα. Ας είναι ο εαυτός σου. Μην ζεις με τις φωνές τους διάχυτες, με τα προβλήματά σου ανάκατα με τα δικά τους. Με τη σκέψη σου διαρκώς στις δικές τους. Μη φυλακίζεσαι από τη γνώμη των άλλων. Μην υποχωρείς. Μην υποκύπτεις. Μην φοβερίζεσαι. Οι φωνές τους δεν μπορούν να φιμώσουν την εσωτερική σου φωνή. Τη στραγγαλίζουν. Απομυζούν ό, τι θέλουν απ' αυτή. Την αποπροσανα...

Η ελπίδα, σύμφωνα με τους στωικούς, είναι η γενέτειρα όλων των δεινών. Τη μια στιγμή ελπίζεις στην ανθρωπότητα, στην εξέλιξη, στην αποδοχή, στην ενσυναίσθηση και την αμέσως επόμενη διαψεύδεσαι. Είναι τα συναισθήματα που θέλουμε να κάνουν τις μέρες μας λίγο πιο φωτεινές, λίγο πιο αισιόδοξες. Τα ίδια συναισθήματα που σαν μπούμερανγκ επιστρέφουν για να μας υπενθυμίσουν ότι η μόνη πραγματικότητα στην οποία πρόκειται να ζήσουμε είναι αυτή στην οποία κυριαρχεί η τάση «τα μυαλά που κουβαλάς». Αλήθεια, πόσες «–φοβίες» μετράμε; Μια που στέκει σαν ομπρέλα στις υπόλοιπες; Πολλές διάσπαρτες που όλες μαζί χτίζουν τείχος;   Ίσως και να μην έχει σημασία. Βλέπεις…   όλες από κοινού τρύπιες είναι... Τρύπιες «-φοβίες» και αποστροφή που ξεχειλίζει από κάθε βλέμμα περαστικό. Περαστικό όχι με την έννοια της υπέρβασης του φόβου, φυσικά, αλλά με την χροιά της παρόδου. Το συναίσθημα αυτό δε μετριέται, είναι αλήθεια, ωστόσο εκτιμάται. Μια προσέγγιση είναι αυτή του θύ(τη)ματος που δεν αρέσκεται σ...

Βαρύ το πέπλο που έστρωσε ο χειμώνας εφέτος, που τις καρδιές μας κάλυψε με της ανημποριάς τ' ανίατο μαράζι. Το μυαλό ξεχείλισε ενδορφίνες, κομπίνες που σκαρώνει ο νους τις νύχτες, ώστε τα δεσμά του να ραΐσει. Μα ήταν άσπρες νύχτες, όχι μέρες, μια κι οι τελευταίες γιομίσαν προ πολλού με πορφυρές πληγές απόκρυφες, κοινά μυστικές. Για δες παράξενες που είν' οι απολαύσεις.

  Να, κάτι τέτοια δειλινά του φθινοπώρου, μόνο ένα είναι τούτο που ποθώ: να χαθώ στων κυκλώνων τ’ απροσπέλαστα τα μάτια, μια κι είν’ τα μόνα που θυμίζουν τα δικά σου, με το πνεύμα στους στροβίλους τυλιγμένο πια σφιχτά, μα με σκέψη μαγκωμένη νοερά, παγωμένη μπρος σε σπίθες αναμένουσες γοερά.