Κυκλώνος όμμα

Να, κάτι τέτοια δειλινά του φθινοπώρου,

μόνο ένα είναι τούτο που ποθώ:

να χαθώ στων κυκλώνων τ’ απροσπέλαστα τα μάτια,

μια κι είν’ τα μόνα που θυμίζουν τα δικά σου,

με το πνεύμα στους στροβίλους τυλιγμένο πια σφιχτά,

μα με σκέψη μαγκωμένη νοερά,

παγωμένη μπρος σε σπίθες αναμένουσες γοερά.

Comments

Χόρχε

Εκείνο το δειλινό στο Κουκάκι που σκηνοθέτησα μονάχα για μας με φεγγάρι λειψό εσύ δε φάνηκες. Οι μικροί χωρισμοί μας τρυπούσαν την ύπαρξη εκεί που πονά τον καθένα - σε ξέχωρα σημεία. Ήρθε η στιγμή που ο έρωτας μου για σε είναι το μόνο τεκμήριο που μπορεί να μ'ελευθερώσει. Να μ'ελευθερώσει από κάθε αμφιβολία από κάθε δισταγμό για να αγαπώ που μέσα στο χρόνο στο νου μου έχει ριζώσει. Ο φόβος σου είναι η μόνη λύση ώστε μια ψυχή από μετάξι να μην προφτάσει να φθαρεί. Για κάθε λοιπόν άμυνα που πέφτει για κάθε σεντούκι στην ψυχή μου κλειστό που θα ανοίγω σου είμαι ευγνώμων.

Εξίσωση πολλών μεταβλητών

Τα σενάρια όλα να μπορούσα μακάρι να ζήσω, όσα έχω στου νου μου το αμπάρι. Ένα βόρειο σέλας κάπου στον αρκτικό μια σκηνή εγκλήματος στο Παρίσι την ευμάρεια, τον πρόσκαιρο ευφημισμό κι όσα δειλινά δεν μου έχεις χαρίσει. Μα όλο μου λεν να διαλέξω όσο κι αν θέλω να παίξω στη σκακιέρα κινήσεις μονάχος με αντίπαλό μου το πάθος. Όλη μέρα λύνω εξισώσεις πολλών μεταβλητών, ανεξάρτητων κι αποτέλεσμα δε λες να μου δώσεις στου έρωτά σου το γρίφο τον άλυτον. Ίσως η υπομονή να μου λείπει ή και η ασφάλεια ή πάλι εσύ.

Οι μοιραίοι

Είμαι ένας εκ των χιλιάδων οργισμένων πολιτών που ξεχύθηκαν στους δρόμους. Είστε φονιάδες αθώων ψυχών και εκλιπόντων που γίνηκαν στάχτη. Είναι δεκάδες που ούτε καν πρόφτασαν το τηλέφωνο να σηκώσουν. Είμαστε μύρια κόσμου τυχερού (;) κι απέλπιδου που σηκώνουμε το αστάθμητο βάρος της τέφρας των μοιραίων.

Jorgen's view

Search This Blog