Jorgen's view

Ξανά συλλογιέμαι πώς θα ήταν να γνωριζόμασταν σ'ένα πάρτι βουτηγμένο στο ντέρτι και να σε ξαναχόρευα. Να μην ήξερες πού ο κλοιός στενεύει να μην ήξερα πώς κάθε λέξη μου γδέρνει το πρόσωπό σου που με παρασέρνει να σε φιλήσω. Να μη μάθεις πως τα χάπια δεν παίρνω να μη νιώθεις ευθύνη που με αποπαίρνω κάθε φορά που πλησιάζω εσένα και πιστεύεις ότι ρίχνω εμένα. Ίσως η βραδιά στη μαρίνα να ήταν πιο τρυφερή αν ήξερες πώς με χτυπάνε στα στήθια οι αναμνήσεις που μείναν κι ο πόθοι που δε γίναν. Όσα δεν θέλω να είμαι να μη σε πνίγουν σε κάθε αγκαλιά μου και όσα θέλω να γίνω να σε τραβούν λίγο πιο κοντά μου. Σαν να συναντιέμαι μου φαίνεται  με μια καταιγίδα που μαίνεται στο τέλος του αδιεξόδου αυτού. Καθώς ξεφυλλίζω της ψυχής σου το manual τώρα πια σκέφτομαι μήπως στο επιστρέψω μήπως πάνω στο γραφείο σου το αφήσω όσο δεν κοιτάς. Μα στέκομαι μπροστά στο γραφειο κι αντί αυτού ένα post-it σου αφήνω ξέρεις με ένα απόφθεγμα  που μου ψυθίρισες σε κάποια οροφή. Φοβάμαι πως θα σε συναντήσω στο μέ...

Εκείνο το δειλινό στο Κουκάκι  που σκηνοθέτησα μονάχα για μας με φεγγάρι λειψό εσύ δε φάνηκες. Οι μικροί χωρισμοί μας τρυπούσαν την ύπαρξη εκεί που πονά τον καθένα - σε ξέχωρα σημεία. Ήρθε η στιγμή που ο έρωτας μου για σε είναι το μόνο τεκμήριο που μπορεί να μ'ελευθερώσει. Να μ'ελευθερώσει από κάθε αμφιβολία από κάθε δισταγμό για να αγαπώ που μέσα στο χρόνο στο νου μου έχει ριζώσει. Ο φόβος σου είναι η μόνη λύση ώστε  μια ψυχή από μετάξι να μην προφτάσει να φθαρεί. Για κάθε λοιπόν άμυνα που πέφτει για κάθε σεντούκι στην ψυχή μου κλειστό που θα ανοίγω σου είμαι ευγνώμων.

Τα σενάρια όλα να μπορούσα μακάρι να ζήσω, όσα έχω στου νου μου το αμπάρι. Ένα βόρειο σέλας κάπου στον αρκτικό μια σκηνή εγκλήματος στο Παρίσι την ευμάρεια, τον πρόσκαιρο ευφημισμό κι όσα δειλινά δεν μου έχεις χαρίσει. Μα όλο μου λεν να διαλέξω όσο κι αν θέλω να παίξω στη σκακιέρα κινήσεις μονάχος με αντίπαλό μου το πάθος. Όλη μέρα λύνω εξισώσεις  πολλών μεταβλητών, ανεξάρτητων κι αποτέλεσμα δε λες να μου δώσεις στου έρωτά σου το γρίφο τον άλυτον. Ίσως η υπομονή να μου λείπει ή και η ασφάλεια ή πάλι εσύ.

Είμαι ένας εκ των χιλιάδων οργισμένων πολιτών που ξεχύθηκαν στους δρόμους. Είστε φονιάδες αθώων ψυχών και εκλιπόντων που γίνηκαν στάχτη. Είναι δεκάδες που ούτε καν πρόφτασαν το τηλέφωνο να σηκώσουν. Είμαστε μύρια κόσμου τυχερού (;) κι απέλπιδου που σηκώνουμε το αστάθμητο βάρος της τέφρας των μοιραίων.

Την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου, παρακολούθησα με ιδιαίτερη συγκίνηση την θεατρική παράσταση «Κώδικας... Γυναίκα» του   Βαλεντίνου Τσίλογλου , στο Θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής . Εμπνευσμένος από συνεντεύξεις του διαδικτύου και κείμενα του Άλαν Μπένετ, ο Βαλεντίνος Τσίλογλου συνθέτει μια παράσταση που αποτελείται από τέσσερις συγγενικούς μονολόγους, διαφορετικών δεκαετιών και δημιουργεί τέσσερις μικρόκοσμους, ασύνδετους φαινομενικά μεταξύ τους, αλλά με κοινές αναφορές και υπόγειες διαδρομές. Υπόθεση Τέσσερις γυναίκες, που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, μικροαστικής τάξης, που για κάποιο λόγο βρίσκονται σε προσωπικό αδιέξοδο, αναζητούν τη λύτρωση. Κωμικές εκ πρώτης όψεως φιγούρες, παλεύουν να παραμείνουν αναλλοίωτες μέσα σε ένα κόσμο εχθρικό. Σε μια κοινωνία που τις γυναίκες αυτές τις χαρακτηρίζει ως «περιθωριακές», οι ίδιες παραμένουν εκτεθειμένες και ευάλωτες μπροστά μας, με την ελπίδα να μην γίνουμε επικριτικοί μαζί τους αλλά να τις αγκαλιάσουμε και να τις αγαπήσουμε. Σχόλια Μια παράσταση ...

Τα δάκρυα του π όνου μου μη δεις π ου αργά , π ιότερο κι α π ' τη σιγή, κυλούνε . Την π ίκρα π ου αγκομαχά σε κάθε μου π νοή μην τη γευτείς μην την αφήσεις να σκιρτήσει φανερά μέσα στο π λήθος . Με τις σταγόνες π ρόσεξε  μη βρέξεις τα γουρλίδικα καλντερίμια μη και στερέψουν α π ό γέλια και φωνές φαρμακερές . Μονάχα π ες μου αν κά π ου αν κά π οτε κι εσύ α π αρνήθηκες το π αιδί φάντασμα του π αρόντος και του π αρελθόντος μή π ως και βρω και γω χέρι δροσερό για να βαστάξω .