Η άνοιξη δεν είναι για όλους

Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
Δυο κούκοι μαζί, δεν φέρνουν την άνοιξη.
Μια πρόσκαιρα καλή συντροφιά δεν είναι η άνοιξη.
Άνοιξη είναι να ανοίγουν οι αισθήσεις σου, το πνεύμα σου, η ψυχή σου.
Άνοιξη δεν είναι να προσπαθείς να τις ανοίγεις.
Η άνοιξη δεν είναι μια εποχή για όλους.

Υπήρξαν άνθρωποι στους οποίους ανοίχτηκες την άνοιξη, μα οι ίδιοι δεν ανοίχτηκαν. Δεν ανοίχτηκαν ούτε το καλοκαίρι. Ζήσαν, ζουν και θα εξακολουθήσουν να ζουν στον βαρύ χειμώνα όπου φέρουν την ύπαρξή τους. Κι ας χρειάζονται βοήθεια. Κι ας μη τη ζητούν.

Αν μπορείς σώσε έναν άνθρωπο σε αυτόν τον κόσμο. Κι ας μην είναι φίλος. Κι ας μην είναι αίμα. Ας είναι ο εαυτός σου. Μην ζεις με τις φωνές τους διάχυτες, με τα προβλήματά σου ανάκατα με τα δικά τους. Με τη σκέψη σου διαρκώς στις δικές τους.

Μη φυλακίζεσαι από τη γνώμη των άλλων. Μην υποχωρείς. Μην υποκύπτεις. Μην φοβερίζεσαι. Οι φωνές τους δεν μπορούν να φιμώσουν την εσωτερική σου φωνή. Τη στραγγαλίζουν. Απομυζούν ό, τι θέλουν απ' αυτή. Την αποπροσανατολίζουν. Μα δε τη σκοτώνουν.

Στα αεροπλάνα οι πρώτοι που πρέπει να φορέσουν τη μάσκα οξυγόνου είναι οι ενήλικες. Δεν είν' από εγωισμό. Είν' απ' την απλή παραδοχή ότι δεν μπορείς να βοηθήσεις κανέναν άλλο άμα εσύ δεν είσαι πρώτα καλά. Άμα δεν έχεις τις αισθήσεις σου. Άμα ασφυκτιείς.

Φορά τη μάσκα. Το καλοκαίρι δεν ήρθε ακόμα. Πλησιάζει Πάσχα. Είναι τότε πού ο κόσμος σουβλίζει. Που οι λεβάντες πετάνε τα παρθενικά τους κλωνάρια. Που ο τόπος να μοσχοβολά αρχινά.

Σούβλισε τις ξένες απόψεις. Ελάφρυνε το σταυρό που κουβαλάς. Πέτα τα στεφάνια τ' ακάνθινα. Ανέβα το δικό σου Γολγοθά και ξεπέρασέ τον. Απαλλάξου απ' την ευθύνη των άλλων. Το ηθικό σου χρέος, είναι το προσωπικό σου χρέος.

Μη σε εγκαταλείπεις. Σε είδες ξανά στα δύσκολα. Σε είδες και στα εύκολα. Στις φθινοπωρινές περατζάδες έξω απ' το σχολείο, πριν οι σάκες με βιβλία φορτωθούν. Στα χειμερινά χουχουλιάσματα, δίπλα απ' το τζάμι που ο Βοριάς αδίστακτα χτυπούσε. Στα θερινά χαμόγελα που σκάσαν στο ακρογιάλι, όταν το κύμα στα βράχια έσκαγε κι αυτό.

Το καλοκαίρι πλησιάζει. Χειμώνες, δεινά παιδικά κι αναφιλητά κουβαλάει. Κατεβασμένα βλέμματα γεμάτα παράπονο. Παράπονο που μαρτυρά στέρηση. Στέρηση προσοχής. Στέρηση αγάπης. Στέρηση έρωτα. Στέρηση ελευθερίας. Βλέμμα παιδικό, απαράλλαχτο στο πέρασμα των χρόνων.

Δέρμα στεγνό. Στεγνό από εμπειρίες. Καθηλωμένο. Κόκκινο από ντροπή. Από την κάψα. Από την ενοχή. Πράσινο από ζήλια. Στην τσίτα, απ' την επίστρωση ψέματος που εμπεριέχονταν εκείνο το καλοκαίρι στο αντηλιακό με το οποίο το επάλειψαν.

Στόμα κλειστό. Στόμα που δεν έχει τι να πει. Που δεν ξέρει πια τι να πει. Που θέλει να πει πολλά, μα επαναλαμβανόμενα αναμασά πίσω απ' τα σφραγισμένα χείλη. Προβληματισμοί που δεν εξωτερικεύονται ποτέ. Λεκτικά δεσμά που χάνονται μεταξύ λόγου, αντιλόγου και παραλόγου. Λόγια που με θεατρικά τεχνάσματα θάβονται για πάντα και πυροδοτούν θλίψη.

Η άνοιξη τελειώνει.

Περιμένει να δει τι έμαθες. Να σε εξετάσει. Να ελέγξει τι ξέρεις. Τι ξέχασες. Να σε μαστιγώσει γι' αυτά που χάθηκαν κι αδρά ανακτήθηκαν το φθινόπωρο. Όταν τα φύλλα ταξιδεύαν απ' τα μητρικά κλαδιά στους πέρα μαχαλάδες. Που πέφταν δίπλα στο γεφυράκι, στη ρεματιά τη μπαζωμένη.

Μπαζώθηκε, βλέπεις, η ύπαρξή μας, απ' την αδηφαγία μας να ορίσουμε την ελευθερία του αύριο. Μια ελευθερία που μεταφράζεται σε προσόντα. Ελευθερία που υποβιβάζεται από ιδεατές πραγματικότητες, κινηματογραφικές. Γραφικές καρικατούρες που σκηνοθετήθηκαν για να μας μάθουν να ζούμε, δίχως να μάθουμε πότε.

Χαμένοι πια, ανάμεσα στο τότε, το τώρα και το μετά, αποτιμούμε τους χρόνους με τρόπους νιόφερτους. Με τη χαοτική σκέψη να κοπάζει. Με την εσωτερική φωνή να εκδηλώνεται με θυμό για τα ανείπωτα. Με μούδιασμα για τα απραγματοποίητα. Με λυγμούς λυτρωτικούς. Οι ανθοί τους είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης. Δίχως εξιχνίαση της αιτίας της. Δίχως αξιολόγησή της.

Βγάλε τη μάσκα. Η πτήση ανακατευθύνεται. Ανακτά ζωτικότητα. Προσγειώνεται τώρα κι εδώ. Σε περιμένει έξω από το παράθυρο. Έξω από το τηλεσκόπιο της αποχαύνωσης. Στο σκηνικό μέσα. Με την αυλαία ανεβασμένη. Με νέους συντελεστές, νέες αλληλεπιδράσεις, διαφορετικές χημείες.

Μπες στο έργο. Το καλοκαίρι είναι δω και παίζει μόνο για σένα.