Jorgen's view

  Να, κάτι τέτοια δειλινά του φθινοπώρου, μόνο ένα είναι τούτο που ποθώ: να χαθώ στων κυκλώνων τ’ απροσπέλαστα τα μάτια, μια κι είν’ τα μόνα που θυμίζουν τα δικά σου, με το πνεύμα στους στροβίλους τυλιγμένο πια σφιχτά, μα με σκέψη μαγκωμένη νοερά, παγωμένη μπρος σε σπίθες αναμένουσες γοερά.

Θα δεις, να με θυμηθείς, η θερινή ξεγνοιασιά αναβοσβήνει εκεί, με δυο γουλιές κρασί, σε τραπεζάκια γκρι, θυρών κλειστών, σε μια σιγή, άδειων κλινών, ανεπιστρεπτί.   Κι η βουή, αντηχεί εκεί, στου έρωτα τα σπήλαια βαθιά μες στη γη, με την ψύχρα μεμιάς τον ίσκιο να διαπερνά, της θέλησης που σπαρταρά, μιας έκρηξης ερείπια.   Με τις σωρεύσεις στοιβαγμένες στα, μάταια όνειρα, που νοσταλγούνται τόσο απρόσκοπτα, κάτω απ' τ' αστέρια κι απ' το θόλο αυτό, που κρατάει συντροφιά σε κορμιά έρημα.   Και σα δεις ότι το ξημέρωμα χαράζει μα, απορείς, που ο πετεινός δε λαλεί πια, μια και τόνε απαρνήθηκες ξανά, να μου το θυμηθείς, δεν είναι ακόμη τόσο αργά για να, στρέψεις το κεφάλι μπρος προς τα ανοιχτά, στης λαοθάλασσας τα πέλαγα, που επικάλυψαν αστάθμητα, κόσμοι ιδεατοί, δυσανάλογοι εχθροί .

  Είναι που στην αρχή, όλα μοιάζουν σα μια βουνοκορφή, είναι που στη σιωπή ο φόβος τούτος ξανά σε καρτερεί, είναι που τις νυχτιές ξύνεις δυσεπούλωτες πληγές, είναι κάτι ευχές που σου προδιέγραψαν το άμοιρο το χθες.   Στις ακρογιαλιές, πέρα στους γιαλούς που έλεγες, πού ο κόσμος πάει, μα ο χρόνος δεν ξαναγυρνάει, είναι λοιπόν καιρός, με την τύχη να ‘ρθεις τετ-α-τετ, και που το ξέρεις; Τι κι αν όλα τελικά είναι που έρχονται;   Έλα χόρεψε, δεν ειν’ καιρός για εκπλήξεις και άσπρα όνειρα, έστω κι αν δε θες, να γοητευτείς από ιδέες τόσο μη υποσχόμενες, να, έλα και δες, τα πιο τρελά όνειρα είναι αυτά που κυνηγάς, που τα ελησμονάς μακροχρόνια, όχι αιώνια, πραγματικά, θέμα λήξαν.   Έλα μάντεψε, πιο χαμένες είν’ οι ώρες που μετάνιωσες, που στο τηλέφωνο καθόσουν και αράδιαζες, χίλιες δυο λέξεις ασταθείς με κούφιο νόημα, μια ζωή λήθης άξια, πάντα άξιοι οι δυνατοί.   Στους διαδρόμους νιάτα έφαγες, τη ζωή σου όλη επένδυσες, έπειτα σ...

Στα φώτα της πόλης πλανιέμαι ξανά, στη λάμψη του ίσκιου μου, στο απλό αυτό μειδίαμα, μάρτυρας της ζωής κι αυτό, της έκφρασης, της χημείας, ανθρώπων που αντιστάθηκαν τ’ αστέρια ν’ αρνηθούν.   Σε τούτο το καράβι που σαλπάρει, με μένα πλώρη, στο κύμα φάτσα-φόρα, για τόσο μακρά ώρα, σε τούτο το κατάστρωμα που γλίστραγε, στέκει η μοίρα, απανταχού παρούσα, αχνά, μες στην αρμύρα.   Στο σύντομο αυτό ταξίδι που επέλεξα να ζήσω, πέρα απ’ του χειμάρρου τους ψιθύρους και τις πόρτες, ερμητικά κλειστές στο λόγο, στη διαφορά, λαγωνικό επικίνδυνο, καχύποπτο, τι συμφορά!   Σαν φτάνω στο πηγάδι, στου δρόμου αυτού το τέρμα, απόλαυσ’ αέρα φρέσκο, τι δικαίωση, τι δροσιά, που ξάφνου, όπως η όαση, με ρούφηξε μεμιάς, σαν τ’ όνειρο ότι ξέφυγα απ’ της ζωής το τέλμα.   Βυθίστηκα στα άδυτα της δίνης, της επιθυμίας, μαγεύτηκα απ’ τα ξόρκια της σιωπής τα τόσο αόρατα, που χάραξαν την τύχη μου στην αχανή αυτή σφαίρα, με το έσχατο και τ’ άγνωστο αιώνια...

Τι κι αν τα ‘χανε και τ’ αποκτήσαμε όλα; Τι κι αν ψάξαμε το δίκιο νομίζοντας ότι θα μας βρει; Τι κι αν πιστέψαμε στις αψεγάδιαστες πτυχές μας; Πάλι χαμένοι θα ‘μαστε όταν η δύση θα ‘ρθει…   Δεν είναι οι νευρώσεις που μεγεθύνθηκαν συν τω χρόνω, δεν είναι η άπειρη σαπίλα που αναβιώθηκε κι αυτή, δεν πρόκειται για την ατυχία, την αδικία, το φόβο και τον πόνο, είναι η ειλικρίνεια η εσωτερική που, βλέπεις, θυσιάστηκε πάλι.   Είναι η πηγή της σπουδαιότερης αψιμαχίας, η πηγή μιας σύγκρουσης που εξωτερικεύεται λάθος, η λάθος αντίληψη για το ποιο είναι το πρόβλημα στ' αλήθεια, το βάσανο, το σαράκι, καθετί μας τρώει και κυνηγάμε με πάθος.   Το παράπονο που δεν έπαψε ποτέ να μας στοιχειώνει, η αδυναμία που επιλέξαμε να φορτώσουμε σκληρά τριγύρω, η αστάθεια που βαραίνει μια ψυχοσύνθεση κι ας παγώνει, ένας εγωισμός που μας πάει μπροστά και μαζί πίσω.   Είναι ό, τι έχεις και δε ζήτησες ποτέ, ό, τι ο δίπλα σου στερήθηκε μα εύχεσαι να είχε,...