Jorgen's view

Η αφετηρία ήταν όπως πάντα η ίδια. Μια πόλη στο μπαξέ του ήλιου. Μόνο που το ταξίδι από και προς τον Κεραμεικό δεν υπήρξε ποτέ τόσο μακρύ. Έφερε εμπρός του μνήμες θαμμένες και καλά κρυμμένες. Άφησε πίσω πρόσωπα κατάπληκτα και διόλου απροβλημάτιστα. Ήταν σαν, πώς να το πεις… Άρχιζε ως εξής: Το φως του ήλιου χάνονταν όσο βαθύτερα πήγαινες. Όσο πιο πολύ πλησίαζες τόσο περισσότερο η αγωνία θέριευε. Λες «το ‘χασα;». Ίσως κι όχι. Ένας είναι ο τρόπος να το μάθεις. Το βήμα όλο και πιο γοργό. Η ανάσα όλο και πιο βαριά. Το φως όλο και πιο ψυχρό. Ο κόσμος όλο και πιο αραιός. Το τρένο όμως ακόμη άφαντο. Σε ξεγελά καμιά φορά. Βλέπεις, ο ήχος που διαδίδεται προς πάσα κατεύθυνση είναι δύσκολο να ψυχολογηθεί και πάντα δημιουργεί αυτό το άγχος, αυτή τη βιασύνη που αισθάνεσαι όταν βρίσκεσαι σε εγρήγορση. Δεν σε παίρνει να καθυστερήσεις άλλο, έχεις ήδη αργήσει κάπως. Κάτι τέτοια σκηνικά, μοναχικά, σε επιστρέφουν πίσω στο ελκυστικό ιώδες του ηλιοβασιλέματος στη μαρίνα ή σε καταστάσεις πιο συνήθεις...

Ξέρεις κάτι; Ξέρεις, απλώς η σκέψη πάει κι έρχεται. Φεύγει κάθε φορά που εσύ προστάζεις, έρχεται κάθε φορά που νομίζεις ότι ξεμπέρδεψες. Έρχεται για να σου θυμίσει ποια είναι η πραγματικότητα που κάποτε όρισες να μην είναι, γιατί, κάποιες φορές, είναι ευκολότερο για όλους να ερμηνευθεί διαφορετικά. Όμως η αλήθεια στέκεται πάντα εκεί και όταν την κοιτάς σου θυμίζει ότι κομμάτι του εαυτού σου πάντα εκεί θα ανήκει. Γιατί επέλεξες να ακολουθήσεις το συναίσθημα, έστω και για λίγο μονάχα, προτού του γυρίσεις την πλάτη. Η αλήθεια δε χάνεται ξέρεις. Βλέπεις το πρόσωπό της με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και σου υπενθυμίζει τον κόσμο στον οποίο ζεις, τον κόσμο στον οποίο κάποτε κόλλησες, τον κόσμο στον οποίο ωριμάζεις. Αντίθετα από αυτό που ορίζουμε ως φυσική πραγματικότητα, το μεγαλύτερο μέρος της πνευματικότητάς μας είναι κάπου αλλού. Πλανιέται όσο πλανάσαι ότι μπορείς να την ελέγξεις, μια και κανείς δεν πρόφτασε να τη δαμάσει.   Ο συναισθηματικός μας κόσμος καταλαμβάνει μια δική του...

Ξέρεις… Η ζωή είναι πολύ απρόβλεπτη για να βγάζεις γρήγορα συμπεράσματα. Τη μια είσαι τόσο σίγουρος ότι τα πράγματα «έτσι είναι», αλλά τελικά έρχεται κάτι άλλο και σε κάνει να αναθεωρείς. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ περίπλοκες για να μπορείς με σιγουριά να διαπιστώσεις το οτιδήποτε. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι άσπρο και μαύρο. Ας ξεκινήσουμε με αυτή την παραδοχή. Η αλήθεια είναι αυτή. Όλα από μια παραδοχή ξεκινάνε. Προσπαθώντας να εξηγήσουμε τον κόσμο γύρω μας, προσπαθώντας να εξηγήσουμε εμάς τους ίδιους, από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Και ξεκινάμε από τα απτά και σίγουρα, γιατί η αβεβαιότητα είναι παντού στη φύση. Παραδεχόμαστε κάποια πράγματα για μας, ο καθένας άλλωστε έχει τόσα να πει, παρότι ενίοτε δείχνει τόσα λίγα... Και βεβαίως, η αλήθεια είναι υποκειμενική και διαφορετική για τον καθένα, πράγμα που καθιστά δύσκολη την ανεύρεσή της από τρίτους. Ξεκινώντας από τη δική μας αλήθεια, ας ομολογήσουμε ότι ποτέ δεν υπήρξαμε τόσο τέλειοι όσο νομίζουμε. Με κάποια βασ...

Όλα ξεκίνησαν χρονιάρες μέρες που ήταν. Μόνο που τότε λίγος ήταν ο ντόρος σχετικά με αυτόν. Ξέρεις, για να καταλάβεις την επίδραση που έχει κάτι, αυτό το κάτι πρέπει να χτυπήσει τη δική σου πόρτα, ούτε καν του γείτονα. Και του γείτονα να χτυπήσει απλώς θα ανησυχήσεις λίγο. Ο Νεοέλληνας είναι γραφτό να κάνει αυτό που του αρέσει κι ας μαίνεται κοσμοχαλασμός. Φυσικά, δε μιλάμε για κοσμοχαλασμό εν προκειμένω. Ένας ιός είναι, ένας ιός παρόμοιος με την κοινή γρίπη, που έχει την ιδιαιτερότητα να είναι πιο επιθετικός σε ευπαθείς ομάδες. Τώρα, ο καθένας πιστεύει ό, τι θέλει. Ας πιστέψει ότι θα πεθάνουμε όλοι, ας πιστέψει ότι αυτό το κάνουν εκείνοι οι γνωστοί άγνωστοι για να ξεπαστρέψουν τον γερασμένο πληθυσμό. Ας πιστέψει ότι πρόκειται για κάτι πιο σοβαρό από ό, τι φαίνεται, ας πιστέψει ότι η Θεία Κοινωνία θα αποτάξει το κακό. Μα προς Θεού, ας μην πιστέψει στην ξενοφοβία και σε γενικότητες που διαρκώς προωθούνται. Εν μέσω βιολογικής κρίσης, θα πρέπει να μην ξεχνάμε ότι αν κάτι μπορε...

Η ζωή είναι μια πολύπλευρη σκακιέρα, μόνο που οι αντίπαλοι δεν είναι δύο, ούτε φυσικά οι πλευρές   τέσσερεις. Το ταμπλό είναι πολύπλευρο και η επιφάνεια αχανής. Βέβαια, καθένας ξεκινά με τον ίδιο αριθμό πιονιών. Καθένας ξεκινά δίπλα από τα πιόνια των γονιών του και όλοι ξεκινούν από το μηδέν. Το παιχνίδι αρχικά παίζεται με την καθοδήγηση και τη στρατηγική τη δική τους. Με την πάροδο του χρόνου, τα πιόνια τους, καθώς και των επίγονών τους συναντούν πιόνια άλλων ατόμων. Εννοείται πώς από τη στιγμή που μιλάμε για μια τέτοια σκακιέρα δεν μπορεί όλοι να είναι αντίπαλοι μεταξύ τους. Κάποια από τα εμφανιζόμενα πιόνια των άλλων συμμαχούν, ενώ τα υπόλοιπα στήνουν στρατηγική για να υποδαυλίσουν την υπάρχουσα κόντρα. Το πρώτο στάδιο του παιχνιδιού είναι η εύρεση βάσης. Χρόνο με το χρόνο οι επίγονοι, έχοντας ενστερνιστεί τη στρατηγική των δικών τους, αρχίζουν και προπορεύονται μόνοι τους.   Προχωρούν με τη βοήθεια κάποιων ήδη υπαρχόντων συμμάχων και δημιουργούν νέους. Φυσικά, ο ρυθ...