Αλλαγές

Ξέρεις… Η ζωή είναι πολύ απρόβλεπτη για να βγάζεις γρήγορα συμπεράσματα. Τη μια είσαι τόσο σίγουρος ότι τα πράγματα «έτσι είναι», αλλά τελικά έρχεται κάτι άλλο και σε κάνει να αναθεωρείς. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ περίπλοκες για να μπορείς με σιγουριά να διαπιστώσεις το οτιδήποτε. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι άσπρο και μαύρο. Ας ξεκινήσουμε με αυτή την παραδοχή.

Η αλήθεια είναι αυτή. Όλα από μια παραδοχή ξεκινάνε. Προσπαθώντας να εξηγήσουμε τον κόσμο γύρω μας, προσπαθώντας να εξηγήσουμε εμάς τους ίδιους, από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Και ξεκινάμε από τα απτά και σίγουρα, γιατί η αβεβαιότητα είναι παντού στη φύση. Παραδεχόμαστε κάποια πράγματα για μας, ο καθένας άλλωστε έχει τόσα να πει, παρότι ενίοτε δείχνει τόσα λίγα... Και βεβαίως, η αλήθεια είναι υποκειμενική και διαφορετική για τον καθένα, πράγμα που καθιστά δύσκολη την ανεύρεσή της από τρίτους.

Ξεκινώντας από τη δική μας αλήθεια, ας ομολογήσουμε ότι ποτέ δεν υπήρξαμε τόσο τέλειοι όσο νομίζουμε. Με κάποια βασικά εργαλεία ξεκινήσαμε και βαθμιαία χτίσαμε τους εαυτούς μας, γι’ αυτό άλλωστε είναι τόσο δύσκολο να αλλάξουμε σε βάθος χρόνου. Ξέρεις, ο πυρήνας μένει άθικτος, επομένως είναι δύσκολο να κάνουμε αυτοκριτική και να αναγνωρίσουμε τα ψεγάδια μας. Αλλά χρειάζεται κι αυτό πού και πού για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, γιατί τελικά το αντιλαμβανόμαστε σκληρότερα, αργά ή γρήγορα, θέλοντας και μη.

Ξέρεις… Ποτέ δεν υπήρξαμε πραγματικά ευτυχείς. Όταν οι ρυθμοί ζωής είναι γρήγοροι, είναι εύκολο να καλυφθούμε με ένα πέπλο χαράς στο πρόσωπό μας, όσο κι αν ξέρουμε ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα προσδοκούσαμε. Προς Θεού, όμως, δεν υφίσταται παραδοχή ως προς την αναζήτηση της χαράς στη ζωή. Αυτό είναι κάτι που διαρκώς ψάχνουμε στο πρόσωπο των άλλων. Ψάχνουμε να βρούμε αυτό που μας ικανοποιεί πραγματικά και που μας κάνει να γελάμε δίχως απαραίτητα να υπάρχει λόγος. Κάποιες περιόδους η αναζήτηση είναι επώδυνη και μακρά και δεν οδηγεί πουθενά, αλλά, άλλες, είναι όχι μόνο καρποφόρα αλλά και απρόσμενη.

Ξέρεις… Οι αλλαγές είναι υπαρκτές, όσο κι αν δεν προλαβαίνεις να το συλλάβεις. Συντελούνται διαρκώς, το αισθάνεσαι, αλλά αυτό που κάνεις είναι απλώς να ζεις τη στιγμή γιατί κάποιες φορές δεν έχει σημασία να το αναλύσεις. Βλέπεις οι σχέσεις σου να καλυτερεύουν από όλες τις εκφάνσεις και αυτή η αλλαγή είναι παραπάνω από πασιφανής.

«Γιατί γελάς;». Ξέρεις… Ο κόσμος δεν έχει συνηθίσει να σε βλέπει να γελάς. Αυτό που εκλαμβάνει είναι μια αδιάλειπτη ανία και μιζέρια, γιατί έτσι τα φέρνουν αυτοί οι ρυθμοί ζωής. Όταν όμως αυτοί μεταβάλλονται ξαφνικά, ο καθένας έρχεται αναπόφευκτα αντιμέτωπος τόσο με τη δική του αλήθεια όσο και με αυτήν των δίπλα του. Τότε δεν υπάρχουν δικαιολογίες, μονάχα σιωπή. Γιατί τότε ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι κάτι έχει αλλάξει και το βλέπει καθημερινά στο πρόσωπό σου.

Ξέρεις… Κανείς δεν επέλεξε να ζει έτσι. Ήταν αναγκαίο κακό αλλά και καλό ταυτόχρονα. Έδωσε την ευκαιρία σε εκατοντάδες ανθρώπους να αντιμετωπίσουν κατάματα όσα οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής κάλυπταν για εκείνους. Φανέρωσε αμετάβλητα κωλύματα, ενοχλητικές ανθρώπινες στάσεις. Συνάμα, όμως, ξεκαθάρισε το αυτονόητο: τη μεταξύ μας συνύπαρξη.

Ξέρεις… Δεν βρίσκονται πολλές τέτοιες ευκαιρίες. Η καταλληλότερη ώρα να βρεις την αλήθεια είναι εδώ και τώρα, που ζούμε όσο ποτέ άλλοτε αυτό που χρόνια δεν παραδεχόμασταν. Τις αγεφύρωτες διαφωνίες, τις αποστάσεις στις σχέσεις μας με τους τριγύρω μας. Η ζεστασιά του λαού μας «υψώνεται» υπέρμετρα και έρχεται να μας μάθει ότι όσο κι αν προσπαθούμε να αποφύγουμε την αλήθεια, κάποια στιγμή θα μας χτυπήσει την πόρτα.

Γιώργος Νικόλας Βλάχος