Jorgen's view

Βγαίνοντας έξω, στο μπαλκόνι, πρωί τώρα, το πρώτο πράγμα που θα διακρίνεις στον ορίζοντα είναι οι ξακουστές ακτίνες του ελληνικού ήλιου που μας φωτίζουν καθημερινά. Αυτές, που τόσο κόσμο ξεσηκώνουν από άκρη σε άκρη της Γης, λένε ότι όχι μόνο κάνουν τον τόπο μας τόσο ελκυστικό, αλλά και ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τα μικρά, σε σχέση με άλλους λαούς, ποσοστά αυτοκτονιών. Τι όμορφα που είναι τα χαρίσματα με τα οποία είναι προικισμένη τούτη η γη… Και τι ωραία που θα ήταν, κάθε πρωί, σαν τώρα, να ευχαριστιόμαστε την ξεχωριστή αυτή αυγή, ξεκινώντας τη μέρα μας με αισιοδοξία… Ωστόσο, παρόλο αυτό το κάλλος που έχουμε στα πόδια μας, η μέρα συνήθως ξεκινά με ένα μουντό και συγχρόνως αληθοφανές «Καλημέρα». Η οδυνηρή καθημερινότητα των περισσοτέρων από μας που βιώνουμε την στερνή μας σχολική χρονιά δεν επιτρέπει τέτοιου είδους «πολυτέλειες». Καθένας μας πρέπει να ξυπνάει με γνώση της κουραστικής ρουτίνας του σχολείου, της μελέτης και της παραπαιδείας. Ο ελεύθερος χρόνος δεν περιλαμβάνε...

Είναι μια συνηθισμένη μέρα του φθινοπώρου ﮲ η εποχή που τα φυλλοβόλα είθισται να ρίχνουν τα φύλλα τους. Ο καλοκαιρινός ελληνικός ήλιος, ωστόσο, ανυποχώρητος, εξακολουθεί να καίει  κατά χιλιάδες τα ανθρώπινα κορμιά. Κοιτώντας μπροστά, ένα ατέρμονο ειδυλλιακό καμένο τοπίο χάνεται στον ορίζοντα. Εδώ, το μόνο που έχει απομείνει είναι στάχτες και συντρίμμια ﮲ καμένη γη, καμένα σκουπίδια που κάποτε ήταν πεταμένα από δω κι από κει.  Προχωρώντας προς τον πολιτισμό, καμένα σπίτια ξεπροβάλουν, και μαζί τους, καμένες οικογένειες. Τα τελευταία, μάλιστα, προβλήθηκαν υπέρ επαρκώς μέσω του τηλεοπτικού φακού που απαθανάτισε την καταστροφή. Τα γεγονότα του προπερασμένου μήνα άφησαν ανεξίτηλες πληγές στην ευαισθησία των Ελλήνων οι οποίοι τώρα, βέβαια, εν μέσω εποχής viral , δεν θα μπορούσαν παρά να ξεχάσουν. Το θέμα των πυρκαγιών με άγγιξε ιδιαίτερα δεδομένης της διάστασης που έλαβαν το φετινό καλοκαίρι. Στα κοινωνικά δίκτυα είδα δημοσιεύματα, ουκ ολίγων, που κοινοποιούσαν πρωτοβου...

«Γεια! Τι γίνεται; Πώς πάει;» . «Τι να γίνεται, πώς να πάει… ΜΠΛΕΞΑΜΕ». «Η Γ’ λυκείου σας γέμισε το πρόγραμμα ολίγον τι…» . «Θα τα δείτε κι εσείς του χρόνου, μωρέ». «Σωστά. Προς το παρόν πάω να δω σειρά» . «ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΣΕΙΡΑ! Τώρα έχω μεταφράσεις, γραμματικές και συντακτικά που με περιμένουν. Τα άλλα… Σε ένα δίμηνο», η κούραση ζωγραφισμένη στα μάτια της. Αυτά τα μάτια είχαν ένα παράπονο κρυμμένο: το παράπονο της στέρησης. Στερούνται χρόνο μακριά από τα βιβλία, στερούνται φως. Το παράπονο, όμως, τούς υπενθυμίζει ότι επιβιώνουν ακόμη κι ότι, όταν πρόκειται για στόχους, δεν το βάζουν κάτω.  Από όλα όσα μπορεί να έχουμε ακούσει για την Γ’ Λυκείου δεν μπορούμε παρά να συμπονούμε. Είναι μια δοκιμασία την οποία έχουν περάσει γενιές και γενιές. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να ξέρεις τι σημαίνει παρά μόνο όταν είσαι μέρος αυτής · είναι κάτι που μαθαίνεις όταν στα μάτια αρχίζει και ξεχειλίζει το παράπονο…  «Δεν αντέχεται άλλο. 5 δευτερόλεπτα ακόμη πάνω από το ...

«Έμαθες τα νέα;». «Τι θες;». «Ξέρουμε κι οι δυο μας, πολύ καλά, τι ακριβώς θέλω». «Το ξέρεις ότι αυτό δεν γίνεται. Κατηγορείται για…» . «Ναι, ναι, ξέρω. Αν θες να ξέρεις, πάντως, εγώ είμαι πιο κατάσκοπος από αυτόν». «Αν μου στείλεις τον Γκιουλέν, που εξακολουθείτε να αφήνετε ελεύθερο, το συζητάμε» . Δυο υπερδυνάμεις, δυο ιερείς, δυο αντίπαλα συμφέροντα. Η ροπή που έχουν πάρει οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών δεν μπορούν παρά να προοιωνίζουν περαιτέρω επιδείνωση της τουρκικής οικονομίας. Πίεση, ύφεση, κίνητρα και θεσμοί που θίγονται και κίνητρα που ικανοποιούνται. Όλα μέρος της μακροχρόνιας δίψας των μεγάλων δυνάμεων για εξουσία και επιβολή. 1 η Μαρτίου 2018: «Συνελήφθησαν Έλληνες στρατιωτικοί στον Έβρο. Κατηγορούνται για είσοδο σε απαγορευμένη περιοχή και κατασκοπία». Το γεγονός στην αρχή της άνοιξης συγκλόνισε το πανελλήνιο θίγοντας οποιοδήποτε αίσθημα δικαίου, και με μεγάλο μέρος των Ελλήνων να ξεσπούν ενάντια των ανατολικών μας γειτόνων. Δικαιοσύνη: μια από τις...

«Τι θες να σπουδάσεις;» μια από τις χαρακτηριστικότερες ερωτήσεις σε μαθητές λυκείου. Οι απαντήσεις ποικίλλουν με συνηθέστερες τις «Δεν ξέρω» ή «Ζαμπονοκοπτική με λέιζερ» ή «Θα με ενδιέφερε να σπουδάσω αυτό αλλά δεν είμαι και σίγουρος…». Στην ιδανικότερη περίπτωση θα βρεις κάποιον που όντως θα σου πει «Θέλω να σπουδάσω αυτό». «Και μετά τις σπουδές τι;». Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. «Δεν έχω ιδέα» ή «Θα ακολουθήσω τη δουλεία των δικών μου» ή «Θα πάω έξω». Οι απαντήσεις, λοιπόν, είναι άγνοια , «κονέ» ,   brain drain . Ακόμη, όμως, πιο άξιο απορίας είναι το εξής: Γιατί να σπουδάσεις; Οι σπουδές, αρχικά, συνιστούν σπουδαίο προαπαιτούμενο για την άσκηση ενός επαγγέλματος. Κακά τα ψέματα για να γίνεις δικηγόρος θα πρέπει να σπουδάσεις νομική. Για να ασχοληθείς με την τεχνητή νοημοσύνη θα πρέπει να σπουδάσεις στο πολυτεχνείο. Σ’ αυτές, και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, η εξειδίκευση είναι αναγκαία. Για να ασχοληθείς με επιστημονικά επαγγέλματα, που είναι τόσο περιζήτητ...