Με φάρο την ροκ

Είναι μια συνηθισμένη μέρα του φθινοπώρου﮲ η εποχή που τα φυλλοβόλα είθισται να ρίχνουν τα φύλλα τους. Ο καλοκαιρινός ελληνικός ήλιος, ωστόσο, ανυποχώρητος, εξακολουθεί να καίει  κατά χιλιάδες τα ανθρώπινα κορμιά. Κοιτώντας μπροστά, ένα ατέρμονο ειδυλλιακό καμένο τοπίο χάνεται στον ορίζοντα. Εδώ, το μόνο που έχει απομείνει είναι στάχτες και συντρίμμια﮲ καμένη γη, καμένα σκουπίδια που κάποτε ήταν πεταμένα από δω κι από κει. 

Προχωρώντας προς τον πολιτισμό, καμένα σπίτια ξεπροβάλουν, και μαζί τους, καμένες οικογένειες. Τα τελευταία, μάλιστα, προβλήθηκαν υπέρ επαρκώς μέσω του τηλεοπτικού φακού που απαθανάτισε την καταστροφή. Τα γεγονότα του προπερασμένου μήνα άφησαν ανεξίτηλες πληγές στην ευαισθησία των Ελλήνων οι οποίοι τώρα, βέβαια, εν μέσω εποχής viral, δεν θα μπορούσαν παρά να ξεχάσουν.

Το θέμα των πυρκαγιών με άγγιξε ιδιαίτερα δεδομένης της διάστασης που έλαβαν το φετινό καλοκαίρι. Στα κοινωνικά δίκτυα είδα δημοσιεύματα, ουκ ολίγων, που κοινοποιούσαν πρωτοβουλίες του δήμου σχετικά με την υποστήριξη των πληγέντων αλλά και που θορυβημένοι προσέθεταν το #PrayForGreece. Κακά τα ψέματα, όμως, ένα hashtag δεν δύναται να αλλάξει τον κόσμο...

Η αγαθοεργία είναι κάτι με το οποίο έχω εμπλακεί εδώ και πολύ καιρό. Έχοντας τρέξει ήδη δύο ημιμαραθωνίους, ένας εκ των οποίων για την ενίσχυση του κοινωνικού παντοπωλείου  και της παιδόπολης «Άγιος Ανδρέας», θέλησα να συνδράμω κι εγώ κάπως στο όλο συμβάν. Δυστυχώς όμως, άλλες είναι οι προσδοκίες κι άλλη η πραγματικότητα.

Όταν άκουσα πώς η υλική υποστήριξη υπήρξε πλήρης κι ότι, πλέον, η μόνη ανάγκη ήταν εθελοντές, απογοητεύτηκα εν μέρει. Από τη μία ήθελα πολύ να συνδράμω αλλά από την άλλη το ότι δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με τον εθελοντισμό με έκανε να διστάσω...

Πριν δυο χρόνια, στο πλαίσιο του σχολείου, μια διαφορετική πρόταση τέθηκε στο τραπέζι﮲ η θεολόγος, μάς είχε προτείνει ως σχολείο να υιοθετήσουμε ένα παιδί από τη Γουατεμάλα μέσω της UNICEF, το οποίο θα στηρίζαμε μέχρι να τελειώσουμε το σχολείο, με την προοπτική να συνεχιστεί από τους διαδόχους μας. Πράγμα που και έγινε. Οι περισσότεροι δώσανε το 1€ που είχε συμφωνηθεί, άλλοι απλώς αδιαφόρησαν, ενώ θυμάμαι ότι, για να καλυφθεί πλήρως το ποσό, έδωσα και κάτι επιπλέον. Τελικά, μαθαίνοντας νέα από το παιδάκι, με ευχαρίστηση ακούσαμε πώς η συνδρομή μας υπήρξε καρποφόρα.

Κοιτώντας τις ενημερώσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Σαββατοκύριακο 22-23 Σεπτεμβρίου, Dead Poets Society. Τι είναι τούτο; «Διήμερο φόρος τιμής στην δύσκολη εφηβεία και σε όλους τους χαμένους ποιητές. Τα έσοδα θα δοθούν για πραγματοποίηση φιλανθρωπικής/περιβαλλοντικής δράσης από τα ίδια τα συγκροτήματα». Διοργανωτής το συγκρότημα Supernova. Ενδιαφέρον, λες;

Η φιλανθρωπία ξεκινάει από εμάς τους ίδιους. Έχοντας προσδιορίσει τις ανάγκες και τις ελλείψεις της κοινότητάς μας και έχοντας συνειδητοποιήσει την ολιγωρία των «πολλών», η ανάληψη της πρωτοβουλίας είναι η μόνη λύση. Στην αρχή μπορεί να είναι σε ατομικό επίπεδο και φαινομενικά πιο άκαρπη, όμως μπορεί να καταλήξει σε συλλογική δράση με σπουδαίο αποτέλεσμα.

Αποχωρώντας από το καμένο αυτό τοπίο ελπίζω πώς την επόμενη φορά δεν θα αντικρίσω μήτε συντρίμμια, μήτε την καταστροφή, παρά μονάχα μια φύση αναγεννημένη από τις στάχτες της. Ελπίζω σε έναν τόπο που η αδιαφορία θα δώσει τη θέση της στην μαζική κινητοποίηση και που θα οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο. Ελπίζω, και πιστεύω, πώς μια συναυλία, μπορεί να αλλάξει τον τόπο μας προς το καλύτερο…

Γιώργος Νικόλας Βλάχος