Βάση = Πρόσωπο

«Γεια! Τι γίνεται; Πώς πάει;». «Τι να γίνεται, πώς να πάει… ΜΠΛΕΞΑΜΕ». «Η Γ’ λυκείου σας γέμισε το πρόγραμμα ολίγον τι…». «Θα τα δείτε κι εσείς του χρόνου, μωρέ». «Σωστά. Προς το παρόν πάω να δω σειρά». «ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΣΕΙΡΑ! Τώρα έχω μεταφράσεις, γραμματικές και συντακτικά που με περιμένουν. Τα άλλα… Σε ένα δίμηνο», η κούραση ζωγραφισμένη στα μάτια της.

Αυτά τα μάτια είχαν ένα παράπονο κρυμμένο: το παράπονο της στέρησης. Στερούνται χρόνο μακριά από τα βιβλία, στερούνται φως. Το παράπονο, όμως, τούς υπενθυμίζει ότι επιβιώνουν ακόμη κι ότι, όταν πρόκειται για στόχους, δεν το βάζουν κάτω. 

Από όλα όσα μπορεί να έχουμε ακούσει για την Γ’ Λυκείου δεν μπορούμε παρά να συμπονούμε. Είναι μια δοκιμασία την οποία έχουν περάσει γενιές και γενιές. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να ξέρεις τι σημαίνει παρά μόνο όταν είσαι μέρος αυτής· είναι κάτι που μαθαίνεις όταν στα μάτια αρχίζει και ξεχειλίζει το παράπονο… 

«Δεν αντέχεται άλλο. 5 δευτερόλεπτα ακόμη πάνω από το βιβλίο και τέλειωσα». «Ηρέμησε… Ξεκουράσου. Κανείς δεν κέρδισε με το να κοιμηθεί πάνω στο βιβλίο του πριν την εξέταση. Κι ας είναι μεθαύριο». «Έχεις δίκιο. Τι να κάνεις όμως… Είναι μερικά ακόμη που…». «Ούτε μια λέξη παραπάνω. Κλείσε το και κάνε κάτι άλλο. Είσαι καλή και το ξέρεις. Τι έκανες όλη την χρονιά, άλλωστε;».

Κάθε εξέταση και σταθμός. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει και παλμός. «Πώς έγραψες;». «ΣΚΑΤΑ! Άσε το…». «Ώπα, ώπα παρ’ το αλλιώς». «Αφού είδα τις απαντήσεις και είδα ότι…». «ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΛΕΕΙ; ΓΙΑΤΙ; Γιατί το έκανες αυτό στον εαυτό σου; Άσε την μια εξέταση πίσω, όπως κι αν πήγε και μη βασανίζεσαι, δεν αξίζει. Αυτό είναι που θέλει ο ανταγωνισμός· να λυγίσουν οι πιο ευαίσθητοι για να περάσουν εκείνοι. Αυτό είναι που θες;». «Όχι…». «Έτσι μπράβο».

Ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Το μυαλό μπορεί να παίξει βρώμικα παιχνίδια με την ψυχολογία μας. Όμως αν πραγματικά θέλουμε να επιβιώσουμε σε αυτή τη δοκιμασία, πρέπει να μάθουμε να αντιστεκόμαστε. Οι απαντήσεις, τα αποτελέσματα κι οι βάσεις μπορούν να περιμένουν…

Βάσεις 2018: «OMG!!! Πέρασα στη 3^η επιλογή, Αθήνα! Αρχικά, είδα ότι δεν πέρασα στις άλλες και σχεδόν χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μου. Αλλά…». «Πήρες αυτό που σου άξιζε. Αυτό. Τι σου έλεγα; Κέρδισες κάτι με τα άγχη και τις ανασφάλειες; Γιόρτασέ το, τώρα».

Βάσεις: η στιγμή στο τέλος του κάθε καλοκαιριού που η αδρεναλίνη βαράει κόκκινο. Για κάποιους το τέλος είναι αίσιο, για άλλους όχι. Για τους μεν, τα όνειρα ξεκινούν να πραγματοποιούνται, ενώ για τους δε, το τέλος του κόσμου ακόμη δεν έφτασε. Εναλλακτικές πάντα υπάρχουν… 

Βάσεις…  «Πω ρε φίλε ανέβηκαν! Πώς θα συγκεντρώσω τόσα μόρια, του χρόνου;». Τα μόρια φαντάζουν ένας απλός αριθμός· ένα φράγμα το οποίο ορίζει αν πέρασες εκεί που ήθελες ή όχι. Ωστόσο, είναι κάτι παραπάνω από αυτό… «Συγχαρητήρια ρε! Στο τσακ από ότι είδα…». «Ευχαριστώ πολύ! Ναι, ρε, εγώ ΕΦΤΙΑΞΑ τη βάση».

Η βάση δεν είναι απλώς νούμερο· είναι υποψήφιος. Είναι ένας ανάμεσα στα εκατοντάδες νούμερα υποψηφίων που κατάφεραν και πέρασαν στο παραπέντε. Είναι ένα από τα εκατοντάδες ζευγάρια παραπονεμένων ματιών που κατάφερε να περάσει την ψυχοφθόρα δοκιμασία των Πανελληνίων εξετάσεων. Είναι ο τελευταίος της σχολής που, κι όμως, τώρα, είναι από τους πρώτους που κουνάει μια για πάντα το μαντήλι στο παρόν νοσηρό εκπαιδευτικό σύστημα… 

Γιώργος Νικόλας Βλάχος