«Η Γκόλφω»: Απ' το χωριό στην πόλη μας

Την Τετάρτη 2 Μαρτίου, με ιδιαίτερη χαρά παρακολούθησα την πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης «Η Γκόλφω» του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, σε σκηνοθεσία του Νίκου Αμουντζά στο θέατρο Παραμυθίας.

Οι παραστάσεις, έλαβαν χώρα μέχρι και την Τετάρτη 23 Μαρτίου, με συνολικά 8 ηθοποιούς επί σκηνής σε διαρκή διάδραση.

Περίληψη 

Στον Χελμό, κάπου στην ορεινή Αχαΐα του 19ου αιώνα, ανάμεσα στα βελάσματα και τους παφλασμούς του Βουραϊκού ποταμού αρχίζει να ξεχωρίζει η ηχώ του έρωτα της Γκόλφως και του Τάσου. Αμφότεροι, Τάσος και Γκόλφω, από κοινές, φτωχές οικογένειες, θα θυσίαζαν τα πάντα για το ειδύλλιό τους. Η βουκολική ζωή, όμως, είναι δύσκολη και η ηχώ τους γρήγορα φτάνει στα αυτιά και του υπόλοιπου χωριού. Ο λεβέντης και ευκατάστατος Κίτσος, διεκδικεί την Γκόλφω την ίδια ώρα που η Σταυρούλα, κόρη του τσέλιγκα Ζήση, ξελογιάζει τον Τάσο. Έρωτας ή επιβίωση; Λογική ή συναίσθημα; «Σωστό» ή «λάθος»; Η ιστορία αυτή συνιστά διαχρονικό κόμβο αναφοράς για την επίδραση της γνώμης των άλλων στο «εγώ».

Σχόλια

Ένα έργο εξαγνιστικό, που δεν παύει ποτέ να είναι επίκαιρο. Μια εποχή, κομμάτια της οποίας βαραίνουν τους ώμους ακόμα και του 21ου αιώνα. Μπορεί ο έρωτας να μην έρχεται πια με προξενιό ή συνοικέσιο, παραμένει, ωστόσο, ένας γρίφος δυσεπίλυτος που δεν παύει να προβληματίζει τον καθένα. Δεν παύει να επηρεάζεται από το «τι θα πουν οι άλλοι», μια και η αξία της οικογένειας ανέκαθεν κυλούσε στο ελληνικό αίμα. «Η Γκόλφω» πρεσβεύει ακριβώς αυτό και συνάμα μας προτρέπει να αναστοχαστούμε και να ζυγίζουμε την αξία των συναισθημάτων μας, ειδικά του έρωτα, όπως τους αρμόζει. Και φυσικά, το ηθικό δίδαγμα είναι: στο συναίσθημα, λογική δεν χωρά.

Ειδικότερα, το σενάριο διατηρεί το ύφος της εποχής από όπου εμπνεύστηκε. Ο Περεσιάδης, με περισσή ευστοχία δραματοποιεί ουσιαστικά ένα δημοτικό τραγούδι. Η γλώσσα και η έκφραση παραδοσιακή, αποδίδει άριστα το επαρχιακό πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται. Ο Νίκος Αμουντζάς καταφέρνει εξίσου άριστα να διατηρήσει αυτές τις ισορροπίες τόσο σε επίπεδο διασκευής, όσο και σε επίπεδο ενδυμασίας των ηθοποιών.

Οι ηθοποιοί, στο σύνολο οκτώ, καταφέρνουν να σηκώσουν άρτια το βάρος του έργου. Καθ' όλα εκφραστικοί, παραστατικοί και παθιασμένοι είναι σε διαρκή αλληλεπίδραση. Τα διαλογικά και μη μέρη αποδίδονται ταυτόχρονα με συντονισμό και ακρίβεια, δίνοντας στον θεατή μια συνολική εικόνα για το τι συμβαίνει τόσο στην κυρίως ροή όσο και στον κοινωνικό περίγυρο.

Πιο συγκεκριμένα, με αλφαβητική σειρά: 

Η Ανανιάδου Χριστιάννα, ως Σταυρούλα, σκληρή, πεισματάρα, με ευγενές ανάστημα που πάραυτα λυγίζει, είναι ο μυστικός συνδυασμός που τα φέρει όλα εις πέρας. 

Ο Ασημάκης Βασίλης, ως Κίτσος, στέκει λεβέντης, αρχοντικός, διεκδικητικός όπως αρμόζει σε ένα πλούσιο παλικάρι.

Η Βλάχου Βασιλεία, ως Αστέρω, (μητέρα της Γκόλφως) λάμπει επί σκηνής ως κατανοητική και υποστηρικτική μάνα.

Ο Λουράκης Γιώργος, ως Τάσος, ξετυλίγει όλο το φάσμα των συναισθημάτων και της εκφραστικότητάς του, δίνοντας το πάθος, την ζωντάνια και την τραγικότητα που αρμόζει.

Η Μελά Ειρήνη, ως μητέρα του Τάσου, συνιστά καθοριστικό ηθικό συνδετικό κρίκο και είναι άκρως προτρεπτική μέχρι την τελευταία στιγμή.

Ο Ξυδάκης Βασίλης, ως Ζήσης, αποδίδει πλήρως την αρχοντιά του τσέλιγκα και τη βαρβατίλα του άντρα της εποχής.

Η Σούκου Ποπέτα, ως Γκόλφω, συγκινεί με την επιδεξιότητά της να εκφράζεται έντονα όπου πρέπει και διαχειρίζεται τον πρωταγωνιστικό της ρόλο τόσο εγκάρδια, ώστε η αγάπη και η πίκρα δεν σε χορταίνουν.

Τέλος, ο Τσακανάκης Κωνσταντίνος, ως Γιάννος, αποτελεί την προσωποποίηση της ανακατώστρας και ελίσσεται χωρίς δυσκολία στις περιστάσεις που απαιτεί ο ρόλος.

Κοντολογίς, «Η Γκόλφω» είναι αναμφίβολα ένα must-see.

Λοιποί συντελεστές:

Βοηθός σκηνοθέτη/επικοινωνία: Δήμητρα Σαρρή
Φωτογραφίες/Φωτισμοί: Γιώργος Νικολαΐδης
Εκτέλεση Παραγωγής: ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΛΥΣΗ