Τα δάκρυα του πόνου μου μη δεις
που αργά, πιότερο κι απ' τη σιγή, κυλούνε.
Την πίκρα που αγκομαχά σε κάθε μου πνοή μην τη γευτείς
μην την αφήσεις να σκιρτήσει φανερά μέσα στο πλήθος.
Με τις σταγόνες πρόσεξε
μη βρέξεις τα γουρλίδικα καλντερίμια
μη και στερέψουν από γέλια και φωνές φαρμακερές.
Μονάχα πες μου
αν κάπου
αν κάποτε κι εσύ
απαρνήθηκες το παιδί φάντασμα
του παρόντος και του παρελθόντος
μήπως και βρω και γω χέρι δροσερό για να βαστάξω.
Comments
Post a Comment