Skip to main content

Κώδικας... Γυναίκα: Οι γυναίκες που μας ταξιδεύουν στο χωροχρόνο


Την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου, παρακολούθησα με ιδιαίτερη συγκίνηση την θεατρική παράσταση «Κώδικας... Γυναίκα» του Βαλεντίνου Τσίλογλου, στο Θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής.

Εμπνευσμένος από συνεντεύξεις του διαδικτύου και κείμενα του Άλαν Μπένετ, ο Βαλεντίνος Τσίλογλου συνθέτει μια παράσταση που αποτελείται από τέσσερις συγγενικούς μονολόγους, διαφορετικών δεκαετιών και δημιουργεί τέσσερις μικρόκοσμους, ασύνδετους φαινομενικά μεταξύ τους, αλλά με κοινές αναφορές και υπόγειες διαδρομές.

Υπόθεση

Τέσσερις γυναίκες, που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, μικροαστικής τάξης, που για κάποιο λόγο βρίσκονται σε προσωπικό αδιέξοδο, αναζητούν τη λύτρωση. Κωμικές εκ πρώτης όψεως φιγούρες, παλεύουν να παραμείνουν αναλλοίωτες μέσα σε ένα κόσμο εχθρικό.

Σε μια κοινωνία που τις γυναίκες αυτές τις χαρακτηρίζει ως «περιθωριακές», οι ίδιες παραμένουν εκτεθειμένες και ευάλωτες μπροστά μας, με την ελπίδα να μην γίνουμε επικριτικοί μαζί τους αλλά να τις αγκαλιάσουμε και να τις αγαπήσουμε.

Σχόλια

Μια παράσταση άκρως διασκεδαστική μα και αποκαλυπτική. Ένα έργο που φωτίζει σκοτεινούς δρόμους, γκρεμίζει μεσοτοιχίες και ψιθύρους και μας υπενθυμίζει ότι για να ξεφύγουμε από τα στερεότυπα πρέπει να τα διαλύσουμε προτού μας διαλύσουν. Οι ηρωίδες είναι τέσσερις γυναίκες παγιδευμένες από τη γνώμη του κόσμου αλλά που με τις επιλογές τους κάνουν ακριβώς αυτό που είναι, ανεξάρτητα από το ηθικό τίμημα.

Ο «Κώδικας... Γυναίκα» είναι αναμφίβολα ένα must-see!

Κάθε Πέμπτη στις 21:15, στο Θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής.

Διάρκεια: 100’
Τιμές Εισιτηρίων: 15 Ευρώ, 12 Ευρώ (μειωμένο)
Τηλέφωνα Κρατήσεων: 6984095984

Συντελεστές

Παίζουν με αλφαβητική σειρά:

Χριστιάννα Ανανιάδου
Κατερίνα Παπαθανασιάδη
Βαλεντίνος Τσίλoγλου
Έφη Χαντζούλη

Ταυτότητα παράστασης:

Απόδοση - Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Βαλεντίνος Τσίλογλου
Δραματουργική επεξεργασία: Βαλεντίνος Τσίλογλου – Χριστιάννα Ανανιάδου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λούλα Τριανταφύλλου
Κοστούμια: Αναστασία Δαραή
Μουσική επιμέλεια: Βαλεντίνος Τσίλογλου
Φωτισμοι: Σάββας Σουρμελίδης
Σκηνικά: Βαλεντίνος Τσίλογλου
Φωτογραφία - Promo Video: Γιάννης Βολιώτης – Volition
Σχεδιασμός αφίσας: Γιάννης Βολιώτης
Παραγωγή: LIMINAL SPACE - VOLITION

Το τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Χρύσα Μπανδέλη.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Διαβάσατε, πετύχατε, σπουδάστε

«Τι θες να σπουδάσεις;» μια από τις χαρακτηριστικότερες ερωτήσεις σε μαθητές λυκείου. Οι απαντήσεις ποικίλλουν με συνηθέστερες τις «Δεν ξέρω» ή «Ζαμπονοκοπτική με λέιζερ» ή «Θα με ενδιέφερε να σπουδάσω αυτό αλλά δεν είμαι και σίγουρος…». Στην ιδανικότερη περίπτωση θα βρεις κάποιον που όντως θα σου πει «Θέλω να σπουδάσω αυτό». «Και μετά τις σπουδές τι;». Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. «Δεν έχω ιδέα» ή «Θα ακολουθήσω τη δουλεία των δικών μου» ή «Θα πάω έξω». Οι απαντήσεις, λοιπόν, είναι άγνοια , «κονέ» ,   brain drain . Ακόμη, όμως, πιο άξιο απορίας είναι το εξής: Γιατί να σπουδάσεις; Οι σπουδές, αρχικά, συνιστούν σπουδαίο προαπαιτούμενο για την άσκηση ενός επαγγέλματος. Κακά τα ψέματα για να γίνεις δικηγόρος θα πρέπει να σπουδάσεις νομική. Για να ασχοληθείς με την τεχνητή νοημοσύνη θα πρέπει να σπουδάσεις στο πολυτεχνείο. Σ’ αυτές, και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, η εξειδίκευση είναι αναγκαία. Για να ασχοληθείς με επιστημονικά επαγγέλματα, που είναι τόσο περιζήτητ...
3 comments
Read more

Χόρχε

Εκείνο το δειλινό στο Κουκάκι  που σκηνοθέτησα μονάχα για μας με φεγγάρι λειψό εσύ δε φάνηκες. Οι μικροί χωρισμοί μας τρυπούσαν την ύπαρξη εκεί που πονά τον καθένα - σε ξέχωρα σημεία. Ήρθε η στιγμή που ο έρωτας μου για σε είναι το μόνο τεκμήριο που μπορεί να μ'ελευθερώσει. Να μ'ελευθερώσει από κάθε αμφιβολία από κάθε δισταγμό για να αγαπώ που μέσα στο χρόνο στο νου μου έχει ριζώσει. Ο φόβος σου είναι η μόνη λύση ώστε  μια ψυχή από μετάξι να μην προφτάσει να φθαρεί. Για κάθε λοιπόν άμυνα που πέφτει για κάθε σεντούκι στην ψυχή μου κλειστό που θα ανοίγω σου είμαι ευγνώμων.
Post a Comment
Read more

Ξανά

Ξανά συλλογιέμαι πώς θα ήταν να γνωριζόμασταν σ'ένα πάρτι βουτηγμένο στο ντέρτι και να σε ξαναχόρευα. Να μην ήξερες πού ο κλοιός στενεύει να μην ήξερα πώς κάθε λέξη μου γδέρνει το πρόσωπό σου που με παρασέρνει να σε φιλήσω. Να μη μάθεις πως τα χάπια δεν παίρνω να μη νιώθεις ευθύνη που με αποπαίρνω κάθε φορά που πλησιάζω εσένα και πιστεύεις ότι ρίχνω εμένα. Ίσως η βραδιά στη μαρίνα να ήταν πιο τρυφερή αν ήξερες πώς με χτυπάνε στα στήθια οι αναμνήσεις που μείναν κι ο πόθοι που δε γίναν. Όσα δεν θέλω να είμαι να μη σε πνίγουν σε κάθε αγκαλιά μου και όσα θέλω να γίνω να σε τραβούν λίγο πιο κοντά μου. Σαν να συναντιέμαι μου φαίνεται  με μια καταιγίδα που μαίνεται στο τέλος του αδιεξόδου αυτού. Καθώς ξεφυλλίζω της ψυχής σου το manual τώρα πια σκέφτομαι μήπως στο επιστρέψω μήπως πάνω στο γραφείο σου το αφήσω όσο δεν κοιτάς. Μα στέκομαι μπροστά στο γραφειο κι αντί αυτού ένα post-it σου αφήνω ξέρεις με ένα απόφθεγμα  που μου ψυθίρισες σε κάποια οροφή. Φοβάμαι πως θα σε συναντήσω στο μέ...
Post a Comment
Read more