Skip to main content

Δεμένη

Ανατολή σημαίνει

νωρίς όταν ζητά το σώμα

τη δίψα να ποτίζεις.


Ίσως σε περιμένει

ο ήχος μιας καρδιάς γεμάτης χρώμα

Άβυσσος καθώς αρμενίζεις.


Λίγη βοή σε προσμένει

εδώ στο μαζί, σε κοινό πια στρώμα

ξεθωριάζει ό,τι εντός σου αφυπνίζει

- είν' του φευγιού η μπόρα;


Για εμέ, ό,τι απομένει

ιατρεύεται προτού μπει σε κώμα

ώρες μεγάλες καπνίζει.


Ρωτώ πού λοιπόν περισσεύει

γη αδειανή, ένα μικρό δώμα

ο μικρός μου εαυτός για να ζήσει.


Συγγνώμη, η ύπαρξή μου καιρό ήταν δεμένη.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Χόρχε

Εκείνο το δειλινό στο Κουκάκι  που σκηνοθέτησα μονάχα για μας με φεγγάρι λειψό εσύ δε φάνηκες. Οι μικροί χωρισμοί μας τρυπούσαν την ύπαρξη εκεί που πονά τον καθένα - σε ξέχωρα σημεία. Ήρθε η στιγμή που ο έρωτας μου για σε είναι το μόνο τεκμήριο που μπορεί να μ'ελευθερώσει. Να μ'ελευθερώσει από κάθε αμφιβολία από κάθε δισταγμό για να αγαπώ που μέσα στο χρόνο στο νου μου έχει ριζώσει. Ο φόβος σου είναι η μόνη λύση ώστε  μια ψυχή από μετάξι να μην προφτάσει να φθαρεί. Για κάθε λοιπόν άμυνα που πέφτει για κάθε σεντούκι στην ψυχή μου κλειστό που θα ανοίγω σου είμαι ευγνώμων.
Post a Comment
Read more

Εξίσωση πολλών μεταβλητών

Τα σενάρια όλα να μπορούσα μακάρι να ζήσω, όσα έχω στου νου μου το αμπάρι. Ένα βόρειο σέλας κάπου στον αρκτικό μια σκηνή εγκλήματος στο Παρίσι την ευμάρεια, τον πρόσκαιρο ευφημισμό κι όσα δειλινά δεν μου έχεις χαρίσει. Μα όλο μου λεν να διαλέξω όσο κι αν θέλω να παίξω στη σκακιέρα κινήσεις μονάχος με αντίπαλό μου το πάθος. Όλη μέρα λύνω εξισώσεις  πολλών μεταβλητών, ανεξάρτητων κι αποτέλεσμα δε λες να μου δώσεις στου έρωτά σου το γρίφο τον άλυτον. Ίσως η υπομονή να μου λείπει ή και η ασφάλεια ή πάλι εσύ.
Post a Comment
Read more

Ξανά

Ξανά συλλογιέμαι πώς θα ήταν να γνωριζόμασταν σ'ένα πάρτι βουτηγμένο στο ντέρτι και να σε ξαναχόρευα. Να μην ήξερες πού ο κλοιός στενεύει να μην ήξερα πώς κάθε λέξη μου γδέρνει το πρόσωπό σου που με παρασέρνει να σε φιλήσω. Να μη μάθεις πως τα χάπια δεν παίρνω να μη νιώθεις ευθύνη που με αποπαίρνω κάθε φορά που πλησιάζω εσένα και πιστεύεις ότι ρίχνω εμένα. Ίσως η βραδιά στη μαρίνα να ήταν πιο τρυφερή αν ήξερες πώς με χτυπάνε στα στήθια οι αναμνήσεις που μείναν κι ο πόθοι που δε γίναν. Όσα δεν θέλω να είμαι να μη σε πνίγουν σε κάθε αγκαλιά μου και όσα θέλω να γίνω να σε τραβούν λίγο πιο κοντά μου. Σαν να συναντιέμαι μου φαίνεται  με μια καταιγίδα που μαίνεται στο τέλος του αδιεξόδου αυτού. Καθώς ξεφυλλίζω της ψυχής σου το manual τώρα πια σκέφτομαι μήπως στο επιστρέψω μήπως πάνω στο γραφείο σου το αφήσω όσο δεν κοιτάς. Μα στέκομαι μπροστά στο γραφειο κι αντί αυτού ένα post-it σου αφήνω ξέρεις με ένα απόφθεγμα  που μου ψυθίρισες σε κάποια οροφή. Φοβάμαι πως θα σε συναντήσω στο μέ...
Post a Comment
Read more