Ξανά

Ξανά συλλογιέμαι

πώς θα ήταν να γνωριζόμασταν

σ'ένα πάρτι βουτηγμένο στο ντέρτι

και να σε ξαναχόρευα.

Να μην ήξερες πού ο κλοιός στενεύει

να μην ήξερα πώς κάθε λέξη μου γδέρνει

το πρόσωπό σου που με παρασέρνει

να σε φιλήσω.

Να μη μάθεις πως τα χάπια δεν παίρνω

να μη νιώθεις ευθύνη που με αποπαίρνω

κάθε φορά που πλησιάζω εσένα

και πιστεύεις ότι ρίχνω εμένα.

Ίσως η βραδιά στη μαρίνα

να ήταν πιο τρυφερή

αν ήξερες πώς με χτυπάνε στα στήθια

οι αναμνήσεις που μείναν κι ο πόθοι που δε γίναν.

Όσα δεν θέλω να είμαι

να μη σε πνίγουν σε κάθε αγκαλιά μου

και όσα θέλω να γίνω

να σε τραβούν λίγο πιο κοντά μου.

Σαν να συναντιέμαι

μου φαίνεται 

με μια καταιγίδα που μαίνεται

στο τέλος του αδιεξόδου αυτού.

Καθώς ξεφυλλίζω της ψυχής σου το manual

τώρα πια σκέφτομαι μήπως στο επιστρέψω

μήπως πάνω στο γραφείο σου το αφήσω

όσο δεν κοιτάς.

Μα στέκομαι μπροστά στο γραφειο

κι αντί αυτού

ένα post-it σου αφήνω

ξέρεις

με ένα απόφθεγμα 

που μου ψυθίρισες σε κάποια οροφή.

Φοβάμαι πως

θα σε συναντήσω στο μέλλον τυχαία

σε κάποιον σταθμό

και θα με έλκουν σε εσέ

δύο μάτια στεγνά και λαμπρά 

μα εσύ θα τα ακούς βερεσέ.

Και τώρα

παρακαταθήκη σου είναι

ένα δόγμα ατομικής θεραπείας

με πρόσημο αρνητικό.

Και χθες

και μετά

δική μου παρακαταθήκη

η επίγνωση της σοφιστείας αυτής.

Ας μη μάθεις ποτέ

πόσο πονά η αποφυγή μου

του βλέμματός σου που χτυπά στην ψυχή μου

και αντηχεί «συγγνώμη».

Ας μη μοιραστώ μαζί σου

πού το κιγκλίδωμα βρίσκει

και πώς λιώνει

στης σκέψης μου την άπατη δίνη.

Ξανά συλλογιέμαι

και μια διάγνωση δεν αρκεί

για να διαγράψει όσα μου λείπουν από σε

ή για να ακυρώσει όσα δεν θα μου λείψουν ποτέ.