Εκείνο το δειλινό στο Κουκάκι
πού σκηνοθέτησα μονάχα για μας
με φεγγάρι λειψό
εσύ δε φάνηκες.
Οι μικροί χωρισμοί μας
τρυπούσαν την ύπαρξη
εκεί που πονά τον καθένα
- σε ξέχωρα σημεία.
Ήρθε η στιγμή
που ο έρωτας μου για σε
είναι το μόνο τεκμήριο
που μπορεί να μ'ελευθερώσει.
Να μ'ελευθερώσει από κάθε αμφιβολία
από κάθε δισταγμό για να αγαπώ
που μέσα στο χρόνο
στο νου μου έχει ριζώσει.
Ο φόβος σου είναι
η μόνη λύση ώστε
μια ψυχή από μετάξι
να μην προφτάσει να φθαρεί.
Για κάθε λοιπόν άμυνα που πέφτει
για κάθε σεντούκι στην ψυχή μου κλειστό
που θα ανοίγω
σου είμαι ευγνώμων.
Comments
Post a Comment