Είδη προς εξαφάνιση στα social media;

Η καθημερινή εμπειρία έχει δείξει στον καθένα μας πώς η ελευθερία του λόγου είναι από τα σπουδαιότερα «προνόμια» που μας παρέχει η δημοκρατία. Ας πούμε, μπορείς να εκφράζεις την άποψή σου τόσο ελεύθερα όσο ελεύθερα μπορείς περνώντας έξω από το σπίτι κάποιου που αντιπαθείς να αρχίσεις να κάνεις χειρονομίες. Στο ίδιο δημοκρατικό πλαίσιο μας δίνεται η ευκαιρία να συναπαντήσουμε λογιών-λογιών ανθρώπους, διαφορετικών καταβολών και να κάνουμε συζητήσεις διαφόρων επιπέδων. Κι οι συζητήσεις αυτές, φυσικά, που συχνά μετατρέπονται σε αψιμαχίες, δεν περιορίζονται στο «τετ-α-τετ» αλλά επεκτείνονται και στα αγαπημένα όλων social media.

Ένα συχνό κι αγαπημένο είδος ανθρώπου στα social media είναι ο χιουμορίστας.  Ο χιουμορίστας είναι το είδος σχολιαστή που όλοι μας επιζητούμε προκειμένου να ξεφύγουμε από τη σοβαρότητα που επιβάλλει η σύγχρονη πραγματικότητα και που πάντα (σχεδόν τουλάχιστον…) κάτι πετυχημένο θα έχει να πει. Η αίσθηση του χιούμορ του είναι κοινά αποδεκτή και χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη εξυπνάδα και γνώση για ατάκες δημοσίων προσώπων που είναι ευρέως (όχι με «β», και «αιο») διαδεδομένες.

Ένα είδος σχολιαστή για το οποίο έχει βγει πολλάκις «Αμπελαλέ» είναι εκείνο του σοβαρού αντιφρονούντα. Με αυτόν τον άνθρωπο θα ανταλλάξεις κατεβατά ολόκληρα προκειμένου κάποιος να πειστεί, ανεξαρτήτως αν αυτό επιτυγχάνεται ή όχι. Ο αντίλογος θα προσπαθήσει μέχρι τέλους να υπερασπιστεί την άποψη του και το σίγουρο είναι ότι θα έχεις μια εποικοδομητική συζήτηση μαζί του. Και οι δυο πλευρές, τελικά, θα έχουν καρπωθεί το όφελος του προβληματισμού που απορρέει από μια σοβαρή συζήτηση και θα έχουν πιθανόν την δυνατότητα να αναθεωρήσουν για ορισμένες απόψεις τους. Αντίθετα, αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι η διεξαγωγή μιας αδιέξοδης κοκορομαχίας.

Ένα ακόμη συχνό είδος ανθρώπου, προσωπικά λατρεμένο, είναι αυτού που θα συλλογιστεί με άκρα προσοχή τη μπαρούφα του και που θα προσπαθήσει με κάθε μέσο να αποδείξει ότι είναι πετυχημένη. Ένα πρόσφατο τέτοιο παράδειγμα υπήρξε αυτό κάποιου που σχολίασε τα «5 προγούλια» κάποιου άλλου που ανέβασε meme, που μάλιστα «βγάζανε μάτι από 12 ναυτικά μίλια μακριά». Τέτοιες περιπτώσεις σχολιαστών ψάχνουν έναν ειρωνικό τρόπο να το παίξουν ξύπνιοι, πράγμα που αντικειμενικά πετυχαίνουν στα μάτια εκείνων που βρίσκονται στο επίπεδό τους. Και ουαί κι αλίμονο αν τους καυτηριάσεις γιατί θα είσαι ο κομπλεξικός της υπόθεσης. Και θα ψάξουν πάση θυσία φωτογραφίες και προσωπικά στοιχεία του προφίλ σου για να σε υποβαθμίσουν. Κι αυτό όντως δουλεύει, εκτός αν τους το γυρίσεις μπούμερανγκ λέγοντάς τους να επιστρέψουν στην ποντικότρυπά τους. Κι αν σε ρωτήσουν «ποιος είσαι συ ρε;» θα παραξενευτούν αν τους πεις ότι θα είναι το επόμενο είδος ερπετού που θα φροντίσεις να σχολιάσεις…

Από ό, τι φαίνεται η ελευθερία του λόγου είναι για όλους και μπορεί κανείς να πετύχει με αυτή τρομερά πράγματα. Κι η ελευθερία αυτή, χάρη στα social media, μπορεί να λάβει απίστευτες διαστάσεις, δεν πρέπει να έχουμε παράπονο. Να ‘σαι καλά ρε Zuckerburg, ποιος στη χάρη σου!

Γιώργος Νικόλας Βλάχος